Nauczyciele » Porady metodyczne » Metodyk radzi
Powiększ tekst:
Powiększ tekstPomniejsz tekst

Klasy I-III: PROWADZENIE ZAJĘĆ Z ZAKRESU UDZIELANIA PIERWSZEJ POMOCY PRZEDMEDYCZNEJ - PORADNIK METODYCZNY DLA NAUCZYCIELI

20-03-2011, kategoria Metodyk-Radzi

Klasy I-III: PROWADZENIE ZAJĘĆ Z ZAKRESU UDZIELANIA
PIERWSZEJ POMOCY PRZEDMEDYCZNEJ
- PORADNIK METODYCZNY DLA NAUCZYCIELI



Autor: Ewa Odachowska – psycholog, pedagog



    W sierpniu ubiegłego roku opublikowano rozporządzenie Ministra Zdrowia w sprawie przygotowania nauczycieli do prowadzenia zajęć edukacyjnych w zakresie udzielania pierwszej pomocy. Lekcje pierwszej pomocy we wszystkich szkołach - od szkoły podstawowej, poprzez gimnazjalną, aż do liceum – wprowadzono od września 2009 roku w związku z wejściem w życie ustawy o ratownictwie medycznym. Minister określił zakres wiedzy i umiejętności niezbędnych do prowadzenia zajęć edukacyjnych w zakresie udzielania pierwszej pomocy; tryb nabywania wiedzy i umiejętności niezbędnych do prowadzenia zajęć edukacyjnych w zakresie udzielania pierwszej pomocy. Zajęcia mogą prowadzić lekarze i ratownicy medyczni lub nauczyciele po specjalistycznych kursach. Problemem może być jednak sposób nauki oraz zakres tematyczny, który należy dostosować zarówno do wieku dziecka, jak i jego zdolności psychofizycznych.

    Poradnik ten skierowany jest do nauczycieli prowadzących w szkołach zajęcia z zakresu udzielania pierwszej pomocy przedmedycznej, zarówno dla tych najmłodszych, jak i starszej już młodzieży. Zakres tematyczny obejmuje zatem całościową analizę zarówno możliwości intelektualnych, fizycznych i psychicznych dzieci i młodzieży, stanowi również poradnik metodyczny, w jaki sposób i jakimi metodami posługiwać się przy nauce podstawowych zasad udzielania pomocy osobom poszkodowanym. Podręcznik podzielono na rozdziały uwzględniające zarówno wiek dziecka, jak i jego możliwości absorbowania nowych treści.



KLASY I-III

    Rozpoczęcie nauki szkolnej to wielka zmiana w dotychczasowym życiu dziecka, zwłaszcza w przypadku, gdy wcześniej nie uczęszczało ono np. do przedszkola. Zmianie ulega przede wszystkim codzienny tryb życia. Przechodzi od dominującej w okresie przedszkolnym działalności zabawowej do nauki szkolnej. Od tego czasu podstawową formą działalności staje się systematyczne zdobywanie wiedzy. Dziecko nie tylko codziennie podejmuje stałe obowiązki związane z nauką szkolną, ale ma również świadomość, że sposób w jaki się z nich wywiązuje podlega ciągłej ocenie. Szkoła staje się zatem dla dziecka bardzo ważnym elementem kształcenia i wychowania, przekazuje mu szereg wiedzy i umiejętności, ćwiczy jego funkcje psychiczne i kształtuje jego osobowość.

Możliwości psychofizyczne dzieci w klasach I-III i ogólna charakterystyka rozwoju dziecka w wieku wczesnoszkolym
    Początek nauki szkolnej do zarazem faza wkraczania w nowe stadium rozwoju. Systematyczne nauczanie i udział w życiu szkoły, coraz częstszy, a zarazem bardziej bezpośredni kontakt z otoczeniem, stanowią silne bodźce rozwojowe. Bodźce te powodują szybkie przeobrażenia w świadomości i osobowości dziecka i mają znaczny wpływ na jego sferę umysłową, społeczną i emocjonalną. Wiek ten jest zatem doskonały do podjęcia nauki również w tematyce udzielania pierwszej pomocy. Zakładając, iż dziecko ma już częściowo rozwiniętą potrzebę pomocy innym, na tym etapie jest już gotowe do poznania zasad udzielania tej pomocy.

    Młodszy wiek szkolny, nazywany także późnym dzieciństwem, trwa od 7 do 10-12 r.ż. W okresie tym dziecko, jak wspomniano, rozpoczyna naukę w szkole i uczęszcza do klas I-III szkoły podstawowej. Pierwsza klasa szkoły podstawowej powinna być zatem traktowana jako etap przejściowy między wiekiem przedszkolnym a szkolnym. Dzieci wstępujące do szkoły bardzo często różnią się między sobą poziomem ogólnego rozwoju. Mają na to wpływ zarówno warunki rozwoju i procesy socjalizacyjne w rodzinie, ale również np. fakt, czy dziecko wcześniej uczęszczało do żłobka czy przedszkola, czy miało rodzeństwo lub grupę rówieśniczą itp. Stopień ich dojrzałości do podjęcia nauki w szkole są zatem bardzo nierówne i zjawisko to obserwuje się w skali światowej. O powodzeniu szkolnym dzieci decyduje nie tylko dojrzałość szkolna, losy szkolne dziecka zależą również od form i metod pracy dydaktycznej, jaką zaproponuje mu szkoła uwzględniając jego możliwości rozwojowe.

    W omawianym okresie dzieciństwa, szkoła staje się dla dziecka środowiskiem, w którym nabywa ono wiele nowych umiejętności. Aby sprostać oczekiwaniom szkolnym, dziecko musi osiągnąć odpowiedni poziom dojrzałości szkolnej. Dojrzałość szkolna to osiągnięcie przez dziecko takiego stopnia rozwoju umysłowego, emocjonalnego, społecznego i fizycznego, jaki umożliwia mu udział w życiu szkolnym i opanowanie treści programowych kl. I. Jest to poziom rozwoju, który czyni dziecko gotowym do przekroczenia progu szkoły i sprostania stawianym przed nim w zadaniom czy obowiązkom. Dojrzałość szkolna jest więc wynikiem prawidłowego kierowania rozwojem dziecka w wieku przedszkolnym. Rozpatrując gotowość do nauki pierwszej pomocy przedmedycznej, jak również innych zagadnień, powinniśmy wziąć pod uwagę rozwój procesów poznawczych i ruchowych, które umożliwiają opanowanie podstawowych technik szkolnych, jak czytanie, pisanie i liczenie, rozwój społeczny, emocjonalny i fizyczny, a także zasób umiejętności i wiadomości, stanowiąc podstawę nauki w klasie pierwszej. Dojrzałość fizyczna wyraża się, jak wiadomo, dobrą sprawnością ruchową, ogólnym zdrowiem, prawidłowym funkcjonowaniem systemu nerwowego oraz ogólną aktywnością ucznia. Dojrzałość umysłowa wyraża się natomiast w zasobie wiedzy o świecie, bliższym i dalszym otoczeniu, umiejętności przechodzenia w procesach myślowych od konkretów do abstrakcji, zdolności analizy i syntezy wzrokowo-ruchowej, umiejętności koncentracji uwagi na wykonywanym zadaniu oraz zdolności wypowiadania się, rozumienia treści pojęć, a także rozbudzonej ciekawości i, przede wszystkim, chęci zdobywania wiedzy o świecie. Dojrzałość emocjonalna i społeczna wyraża się natomiast w umiejętności współdziałania z kolegami w nauce i w zabawie, w przeżywaniu radości z osiągnięć nie tylko swoich, ale całej grupy, przyjmowania odpowiedzialności za powierzone zadania, okazywaniu emocji pozytywnych, przyjaźni, życzliwości, panowania nad sobą w trudnych sytuacjach. Od dojrzałości szkolnej dziecka zależy zatem jego szkolny start, a więc, czy rozpoczęcie nauki będzie dla niego tylko przejściowo sytuacją trudną, której zwyciężenie pozwoli na wejście w dalszy etap rozwojowy, czy też stanie się zdarzeniem kryzysowym nie do przejścia, wywierającym głębszy wpływ na jego rozwój.

    Przeprowadzając charakterystykę dziecka w młodszym wieku szkolnym, trzeba zdawać sobie sprawę, że istotny wpływ na rozwój ogólny dziecka i na karierę szkolną ma środowisko rodzinne, czynniki dydaktyczno-pedagogiczne oraz grupy rówieśnicze. Należy podkreślić, że motorem rozwoju są zmiany, jakie zachodzą w sytuacji życiowej dziecka. W literaturze spotyka się wiele podziałów tego okresu. Dla potrzeb niniejszego opracowania zastosowano podział Lidii Wołoszynowej, która dzieli młodszy wiek szkolny na dwie fazy rozwojowe:

  • fazę pierwszą - obejmującą wiek od 7 do 8 lat. Wiek ten charakteryzują złożone zjawiska związane z przekraczaniem przez dziecko progu szkoły, a następnie z adaptacją do środowiska szkolnego i wymagań, do nauczycieli i rówieśników.
  • fazę drugą - obejmującą 9 i 10 rok życia, którą charakteryzują wyraźnie zmiany w sferze intelektualnej i całej osobowości dziecka. Pod wpływem nauki następuje tu intensywny rozwój mowy i myślenia. Młodszy wiek szkolny jest również okresem, w którym dominują różnorodne trudności szkolne. Trudności te wynikają częściowo z niedostatków intelektualnych, diagnozowanych w poradnictwie psychologiczno-pedagogicznym, nieprawidłowego rozwoju fizycznego, wynikające z zaburzonego uspołecznienia dziecka oraz niedojrzałości emocjonalnej, która utrudnia dzieciom dostosowywanie się do wymagań i obciążeń szkolnych. Niedostosowanie do warunków szkolnych rodzi nadmierne napięcia emocjonalne, nierzadko z cechami zahamowania emocjonalnego. Natomiast nadmierne napięcia eksplodują pojawieniem się lub nasileniem patologicznych nawyków, tików, jąkania oraz wystąpieniem nadruchliwości.

    Napięcia związane ze szkołą stanowią podłoże często występującego zjawiska, jakim jest fobia szkolna. Manifestuje się ona lękiem przed pójściem do szkoły, przed pewnymi lekcjami lub niektórymi nauczycielami. Fobii szkolnej bardzo często towarzyszą różne dolegliwości somatyczne, które utrudniają uczniom wypełnianie obowiązku szkolnego. Niedostosowanie do szkoły przyczynia się też do występowania zaburzeń zachowań społecznie nieakceptowanych, takich jak wagary, ucieczki z domu czy szkoły. Ujawnia się także w tym okresie wiele zaniedbań środowiskowych, często z towarzyszącymi nadmiernymi wymaganiami ze strony rodziców, bez względu na możliwości intelektualne i rozwój emocjonalny dziecka.

Pierwsza pomoc w klasie I-III
    Podstawowymi metodami dla klas I-III powinny być: pokaz i doświadczenie, ponieważ dziecko w tym wieku nie jest jeszcze zdolne do dokonywania operacji myślowych. W tym okresie nauczyciel może poświęcić więcej czasu na przećwiczenie podstawowych technik ratowniczych. W pierwszej fazie tego okresu najważniejsze to przekazanie dzieciom zasad przestrzegania podstawowych zasad bezpieczeństwa i informacji, na czym polega omdlenie czy zakrztuszenie, co robić w przypadku krwawienia z nosa czy poparzenia. Widać to na przykładzie tematyki omówionej w poprzednim rozdziale dotyczącym dzieci w wieku przedszkolnym. Praktyczną wiedzę na temat technik pierwszej pomocy natomiast warto przekazywać dzieciom około 10 roku życia. Dzieci w tym wieku możemy już nauczyć pozycji bocznej ustalonej i wytłumaczyć bardziej szczegółowo, co robić w przypadku nagłego zagrożenia życia. Ćwiczyć można wszędzie, począwszy od pomieszczeń klasowych, poprzez salę gimnastyczną, a nawet po plac zabaw.
Uczeń w tym wieku powinien:

  • umieć przewidywać

  • zapobiegać sytuacjom stwarzającym zagrożeni
  • unikać nadmiernego ryzyka
  • racjonalnie zachować się w sytuacji trudnej.
  • umieć ponosić odpowiedzialność za podejmowane decyzje (działania).

Pierwsza pomoc na etapie kształcenia zintegrowanego (klasy I-III) - zakres tematyczny

  1. Kształtowanie gotowości niesienia pomocy poszkodowanym.
  2. Nabycie umiejętności niezbędnych przy udzielaniu pierwszej pomocy.
  3. Wdrożenie do zachowań bezpiecznych na drodze, w czasie gier i zabaw.
  4. Wdrażanie do ostrożnego posługiwania się niebezpiecznymi narzędziami, środkami np. nożem, nożyczkami, zapałkami, itp.
  5. Nabycie umiejętności wzywania pogotowia ratunkowego oraz odpowiedzialności za nieuzasadnione wezwanie służb ratowniczych.

Zadania edukacji dla bezpieczeństwa:

  • Przekazywanie treści rozwijających zdolności dostrzegania różnego rodzaju związków i zależności przyczynowo-skutkowych.

  • Rozwijanie zdolności myślenia analitycznego i syntetycznego.
  • Uczenie właściwych zachowań w różnych sytuacjach i korzystania z doświadczeń.
  • Kształtowanie nawyków i wyobraźni.
  • Rozbudzenie wrażliwości na innych.
  • Uwrażliwianie na zagrożenia sytuacyjne.

Jak uczyć dzieci podstawowych zasad udzielania pomocy przedmedycznej, przygotowując je do właściwego zachowania się na miejscu zdarzenia:

  • Pozwólmy dzieciom samodzielnie rozwiązywać problemy i wykonywać zadania.
  • Postarajmy się tak zorganizować zajęcia, aby skupić całą uwagę dzieci.
  • Nową wiedzę należy wprowadzać w oparciu o już posiadaną.
  • Należy często sprawdzać, czy dziecko wszystko rozumie, prosząc je o powtórzenie własnymi słowami tego, co zostało powiedziane.
  • Pojęcia abstrakcyjne należy łączyć z konkretnymi doświadczeniami dziecka, nawiązując do byłych zdarzeń – uczenie na przykładach przy zastosowaniu różnych technik.
  • Powtarzanie jest jedyną drogą do ugruntowania wiedzy.
  • Ostrożnie z krytykowaniem wiedzy.
  • Proces nauczania zyska na efektywności, jeśli będzie zróżnicowany pod względem formy.

Nabywanie umiejętności poprzez działanie:

  • Uczenie zasad postępowania warunkujących bezpieczeństwo dziecka.
  • Umożliwianie poznawania i stosowania różnych sposobów rozwiązywania zadań.

CELE:
Przygotowanie dzieci do racjonalnych zachowań w przypadku wystąpienia zagrożeń poprzez:

  • nabywanie umiejętności wzywania pogotowia ratunkowego i informowania innych służb ratowniczych
  • przygotowanie dzieci do wykonywania prostych czynności ratowniczych
  • wdrażanie do zachowań bezpiecznych na drodze, w czasie gier i zabaw
  • zwrócenie uwagi na niebezpieczeństwa wynikające z posługiwania się przez dzieci niebezpiecznymi narzędziami: np. nóż, nożyczki, zapałki

  • kształtowanie gotowości niesienia pomocy poszkodowanym.

PROPONOWANE FORMY REALIZACJI:

  • pogadanka, rozmowy z: lekarzem, pielęgniarką, pracownikiem Pogotowia
  • pokaz
  • wycieczki – Policja, Straż Pożarna, Pogotowie Ratunkowe itp.
  • ćwiczenia praktyczne
  • obserwacja
  • inscenizacja, drama
  • burza mózgów.

ŚRODKI EDUKACYJNE:

  • Podręcznik pierwszej pomocy autorstwa Mariana Stebelskiego „Mały Ratowniczek”
  • Filmy wideo do poszczególnych tematów
  • 2 telefony, 3 koce, poduszka
  • krzesło, naczynie z zimną wodą, chustki
  • bandaż, gaza, plaster z opatrunkiem, nożyczki, podręczna apteczka
  • podręczny sprzęt gaśniczy.

EWALUACJA:

  • testy, krzyżówki, praktyczne sprawdziany wiedzy
  • konkursy wewnątrz i międzyklasowe.

Proponowane tematy zajęć
TEMAT 1: WYPADEK, CO ROBIĆ? ZACHOWANIE SIĘ NA MIEJSCU WYPADKU

CEL OGÓLNY: Przygotowanie do wykonywania podstawowych czynności na wypadek konieczności udzielenia pierwszej pomocy przedlekarskiej.
CELE OPERACYJNE:

  • Uczeń wykazuje gotowość niesienia pomocy.
  • Zna numery alarmowe.
  • Uczeń wie, że o wypadku należy poinformować osobę dorosłą.
  • Wie, że nie należy wpadać w panikę, a powinno się starać opanować emocje.
  • Wie, że miejsce wypadku na ulicy jest niebezpieczne.
  • Potrafi zabezpieczyć miejsce wypadku i ostrzegać o nim.
  • Wie, że na miejscu wypadku należy działać wg ustalonej kolejności.
  • Ocenia stan poszkodowanego.
  • Określa rodzaj wypadku.

TEMAT 2: WEZWANIE POGOTOWIA RATUNKOWEGO, POLICJI, STRAŻY POŻARNEJ
CEL OGÓLNY: Nabycie umiejętności wezwania odpowiednich służb ratowniczych na miejsce zdarzenia.
CELE OPERACYJNE:

  • Dziecko potrafi skorzystać z telefonu.
  • Umie ocenić sytuację i podjąć decyzję o wezwaniu pogotowia ratunkowego.
  • Potrafi przeprowadzić rozmowę telefoniczną z dyspozytorem, udzielając ważniejszych informacji (imię i nazwisko, miejsce zdarzenia, opisać, co się stało, podać liczbę poszkodowanych, numer telefonu, z którego się dzwoni).
  • Uczeń ma świadomość znaczenia szybkiego powiadomienia pogotowia ratunkowego.
  • Uczeń rozumie, że z numerów alarmowych nie można korzystać dla zabawy.

TEMAT 3: KRWAWIĄCY NOS
CEL OGÓLNY: Poznanie zasad zachowania się na wypadek krwawienia z nosa.
CELE OPERACYJNE:

  • Uczeń wie, jak należy uspokoić i pocieszyć poszkodowanego.
  • Rozumie potrzebę opuszczenia w dół głowy poszkodowanego z krwawiącym nosem.
  • Wie, że poszkodowany przy pomocy chustki powinien lekko ucisnąć sobie listki nosa i oddychać ustami.
  • Wie, gdzie należy przyłożyć zimny okład celem zmniejszenia krwawienia.
  • Rozumie, że kontakt z krwią poszkodowanego jest niebezpieczny i należy go unikać.
  • Rozumie potrzebę niesienia pomocy innym.

TEMAT 4: POMOC PRZY SKALECZENIACH
CEL OGÓLNY: Poznanie zasad zachowania się na wypadek skaleczenia.
CELE OPERACYJNE:

  • Uczeń zna podstawowe wyposażenie apteczki (bandaż, gaza, plaster, chusta trójkątna, plaster z opatrunkiem, nożyczki, rękawiczki jednorazowe).
  • Uczeń umie wykonać prosty opatrunek przy użyciu plastra, bandaża, gazy itp.
  • Rozumie, że kontakt z krwią poszkodowanego jest niebezpieczny i należy go unikać.
  • Odróżnia skaleczenia od krwotoku.
  • Rozumie konieczność zachowania ostrożności przy posługiwaniu się ostrymi narzędziami.
  • Wie, że należy uspokoić i pocieszyć poszkodowanego.
  • Wie, że zabawy ostrymi przedmiotami mogą skończyć się tragedią.
  • Potrafi opatrzyć ranę różnymi środkami (plaster z opatrunkiem, gaza, bandaż, plaster).

TEMAT 5: POMOC PRZY KRWOTOKACH
CEL OGÓLNY: Poznanie zasad zachowania się na wypadek wystąpienia krwotoku.
CELE OPERACYJNE:

  • Uczeń zna i rozpoznaje środki opatrunkowe.
  • Wie, że niektóre zabawy mogą być przyczyną wypadków i powstawania urazów.
  • Uczeń wie, jakie środki zastosować przy drobnych krwotokach.
  • Zapobiega wypadkom i urazom.
  • Zna zagrożenia wynikające z kontaktów z krwią poszkodowanego i rozumie potrzebę użycia rękawiczek jednorazowych.
  • Potrafi założyć prosty opatrunek tamujący krwawienie.
  • Wie, że tamowanie krwawienia należy wykonać jak najszybciej.
  • Rozumie potrzebę jak najszybszego wezwania pogotowia ratunkowego.

TEMAT 6: PIERWSZA POMOC PRZY ZŁAMANIACH
CEL OGÓLNY: Poznanie zasad zachowania się w przypadku złamań.
CELE OPERACYJNE:

  • Uczeń wie, że złamaną kończyną nie wolno poruszać i wie, jakie mogą być konsekwencje poruszania.
  • Wie, że należy uspokoić i pocieszyć poszkodowanego.
  • Potrafi, używając poduszki i koca, podeprzeć złamaną nogę w zastanej pozycji.
  • Wie, że nie wolno ściągać obuwia ze złamanej kończyny (powinno się but rozsznurować, jeżeli ma wiązanie).
  • Umie zabezpieczyć złamaną rękę.
  • Przestrzega zasad bezpieczeństwa.
  • Wie, jakie są objawy złamań otwartych i zamkniętych.
  • Rozumie potrzebę niesienia pomocy innym.
  • Rozumie potrzebę okrycia poszkodowanego.
  • Potrafi wykorzystać chusty i folię termiczną (koc ratunkowy).

TEMAT 7: PIERWSZA POMOC PRZY OPARZENIACH
CEL OGÓLNY: Poznanie zasad udzielania pomocy przedlekarskiej przy oparzeniach.
CELE OPERACYJNE:

  • Uczeń wie, jak należy pomóc poszkodowanemu, który się oparzył.
  • Rozumie potrzebę przykrycia po schłodzeniu oparzonego miejsca gazą.
  • Wie, jak ułożyć poszkodowanego po uprzednim schłodzeniu oparzonego miejsca wodą.
  • Rozumie potrzebę wezwania na pomoc osoby dorosłe.
  • Uczeń wie, że gorące płyny, grzejniki, ogień i fajerwerki mogą być przyczyną oparzeń.
  • Wie, że na ranę oparzeniową należy położyć wyjałowiony opatrunek.
  • Jest ostrożny w kontaktach z gorącymi płynami i środkami żrącymi.

TEMAT 8: POMOC PRZY ZATRUCIACH
CEL OGÓLNY: Poznanie zasad udzielania pomocy przedlekarskiej przy zatruciach.
CELE OPERACYJNE:

  • Uczeń jest ostrożny i rozważny w kontaktach z lekami i środkami chemicznymi.
  • Rozpoznaje podstawowe symbole przedstawiające substancje trujące.
  • Gdy podejrzewa zatrucie, powiadamia dorosłych lub dzwoni na pogotowie.
  • Uczeń wie, że poszkodowanego należy uspokoić.
  • Zna przyczyny zatruć pokarmowych.
  • Zna następstwa kontaktu z substancjami szkodliwymi.
  • Potrafi udzielić pierwszej pomocy w odpowiedniej kolejności.
  • Wzywa pogotowie ratunkowe.

TEMAT 9: POMOC PRZY OMDLENIACH
CEL OGÓLNY: Poznanie zasad udzielania pomocy przedlekarskiej przy omdleniach.
CELE OPERACYJNE:

  • Zna niektóre przyczyny mogące wywołać omdlenie.
  • Wie, że poszkodowanemu w tym czasie potrzebne jest jak najwięcej tlenu.
  • Rozumie potrzebę uniesienia kończyn górnych i dolnych poszkodowanego ku górze.
  • Rozumie potrzebę wezwania pogotowia ratunkowego.

TEMAT 10: ZACHOWANIE SIĘ W CZASIE POŻARU
CEL OGÓLNY: Poznanie zasad zachowania się w czasie pożaru.
CELE OPERACYJNE:

  • Uczeń zna drogę ewakuacyjną i oznaczające ją symbole.
  • Zna podstawowe przyczyny powstawania pożarów.
  • Odpowiednio reaguje na sygnały dźwiękowe.
  • Potrafi posłużyć się telefonem i wezwać straż pożarną.
  • Umie powiedzieć, jak się nazywa, gdzie mieszka i telefonicznie przedstawić zaistniałą sytuację.
  • Zna bezpośrednie zagrożenia w czasie pożaru i wie, jak ich unikać.
  • Wie, że należy unikać kontaktów z ogniem.
  • Wie, jak opuszczać palący się teren.
  • Podporządkowuje się służbom ratowniczym w przypadku ewakuacji.
  • Wie, że należy ostrożnie obchodzić się z ogniem.
  • Wie, że nie wszystko gasi się wodą.
  • Wie, jak właściwie zachować się podczas pożaru w domu, stara się pomóc innym.
  • Wie, jak właściwie zachować się podczas pożaru w szkole, w lesie.
  • Zna zasady poruszania się podczas pożaru w zamkniętych pomieszczeniach.

Przykłady przeprowadzenia lekcji
Temat: Sztuczne oddychanie

W tym okresie można ćwiczyć rozpoznanie najbardziej niebezpiecznego stanu, jakim jest ustanie oddychania. Podstawowe techniki dziecko powinno poznać i przećwiczyć w szkole. Można to zrobić poprzez ćwiczenia praktyczne w klasie lub w sali gimnastycznej. Oto przykład:

  • Poproś jedno z dzieci, aby położyło się na ziemi z zamkniętymi oczami, pozostałe dzieci powinny obserwować ćwiczenie.
  • Omawiaj wszystkie działania, które wykonujesz.
  • Jedną ręką odchyl głowę dziecka, drugą zaś unieś jego brodę, aby udrożnić drogi oddechowe.
  • Sprawdź, czy w jamie ustnej nie ma żadnych ciał obcych, jeśli są, należy je usunąć.
  • Przybliż ucho i policzek do twarzy dziecka, możesz użyć lusterka, na którym łatwo zaobserwować oddech. Zaobserwuj i pokaż klasie, jak klatka piersiowa unosi się podczas oddychania, wsłuchaj się w oddech i poczuj go na swoim policzku.
  • Poleć każdemu z uczniów, aby przećwiczył pod Twoim okiem sprawdzanie oddechu i udrażnianie dróg oddechowych.









     Nigdy nie powinno się ćwiczyć reanimacji na prawdziwej osobie. Ćwiczenia sztucznego oddychania i masażu serca możliwe jest tylko na manekinie. Na „sucho” na lalce można utrwalić sobie kolejność działań i rytm wykonywania poszczególnych czynności.



Zakończenie
    Niniejsza publikacja jest tylko propozycją prowadzenia zajęć i tematyki podejmowanej podczas lekcji przez nauczyciela. To do Państwa należeć będzie cała praca związana z przygotowaniem młodego pokolenia do właściwego zachowania się w momencie zagrożenia życia i zdrowia. Pomocne będą z całą pewnością aspekty psychologiczne i rozwojowe dzieci i młodzieży przedstawione Państwu w poszczególnych rozdziałach. Mam nadzieję, że ułatwią Państwu zarówno wybór tematyki, jak i dostosowanie do niej zajęć praktycznych.




Literatura

  1. Andres J., (2006), Pierwsza pomoc i i resuscytacja krążeniowo-oddechowa. Podręcznik dla studentów, wyd. Polska Rada Resuscytacji.
  2. Bee H. (2004), Psychologia rozwoju człowieka, Poznań.
  3. Brzezińska A. (red.) (2005), Psychologiczne portrety człowieka. Praktyczna psychologia rozwojowa, Gdańsk, GWP.
  4. Buchfelder M., Buchfelder A., (2005), Podręcznik pierwszej pomocy. Warszawa PZWL.
  5. Jan Szumiał, Wypadek drogowy - pierwsza pomoc (Poradnik ratownika), wyd. Grupa Image, Warszawa 2010.
  6. Turner J., Helms D. (1999), Rozwój człowieka. s. 449-453, Warszawa, WSiP.
  7. Wadsworth B. J. (1998), Teoria Piageta. Poznawczy i emocjonalny rozwój dziecka, Warszawa, WSiP.
  8. Wypadek drogowy - pierwsza pomoc (7 plansz), wyd. Grupa Image, Warszawa 2010.


Dodaj komentarz
Kod weryfikujcy
Przepisz kod z obrazka:
Twoje imię(*):
Komentarz(*):
 


Wasze komentarze