Powiększ tekst:
Powiększ tekstPomniejsz tekst

Jan Szumiał
BEZPIECZNA WYCIECZKA

07-03-2008, kategoria Programy


NAJWAŻNIEJSZE: BEZPIECZEŃSTWO!




Zapewnienie wszystkim uczestnikom bezpieczeństwa, to obok opracowania dobrego planu i programu wycieczki, pierwszoplanowe zadanie opiekunów i organizatorów. Choćby z tego względu warto zawczasu przygotować się do wiosenno-letniego okresu wyjazdów i pieszych wędrówek. Po to, by wszystkiego nie załatwiać w ostatniej chwili, na dzień przed wyjazdem.



Odpowiednia liczba opiekunów grupy



  • Wycieczka piesza - na każdych 30 uczestników wycieczki co najmniej 2 opiekunów (1 na początku, 2 na końcu grupy)
  • Wycieczka autokarowa- na każdych 15 uczestników wycieczki co najmniej 1 opiekun, ale ponieważ należy zabezpieczyć wyjścia z autobusu byłoby najlepiej, aby liczba opiekunów była równa liczbie wyjść
  • Wycieczka górska - na każdych 10 uczestników co najmniej 1 opiekun
  • Wycieczka rowerowa- na każdych 13 uczestników 2 opiekunów (przy czym 1 na początku kolumny, ale zawsze 2 na końcu kolumny)

Jest to minimalna liczba opiekunów. Udział większej liczby osób dorosłych zwiększa bezpieczeństwo. Jak wypowiadają się sami zaintereso¬wani - nauczyciele, w każdej tego typu wycieczce powinno uczestniczyć co najmniej trzech opiekunów. W sytuacji zagrożenia lub konieczności udzielenia komuś pomocy istnieje możliwość podziału między nich zadań i panowania nad grupą powierzoną ich opiece (również podczas przeprowadzania dzieci przez drogę dwujezdniową).



Przypomnienie pierwsze: Aby nas było dobrze widać.



Ubiór uczestników wycieczki i ich opiekunów to jedna z istotniejszych kwestii, niezależnie od tego, czy planujemy wycieczkę pieszą, rowerową, czy też autokarową. Wielu opiekunów traktuje tę sprawę z przymrużeniem oka, uważając, że poruszanie się w strojach z elementami odblaskowymi ośmiesza ich i dzieci.




Opiekun czy organizator wycieczki, czyli osoby ponoszące prawną odpowiedzialność za jej uczestników, powinny pamiętać, że grupa, której członkowie mają na sobie elementy odblaskowe– niezależnie, czy będą to specjalne kamizelki, opaski lub szarfy (można też stosować chusty, apaszki, czapki) – jest dużo lepiej widoczna w każdych warunkach drogowych.



Gwarantuje to nie tylko wcześniejsze zauważenie grupy przez innych uczestników ruchu drogowego, ale także szybszą ich reakcję w razie ewentualnego zagrożenia – co ma kapitalne znaczenie dla bezpieczeństwa wycieczkowiczów. Po zmroku, kierujący pojazdem dostrzega osobę ubraną w ubranie uzupełnione o elementy odblaskowe już z odległości 500m. To jest o całe 400m. wcześniej, niż dostrzegłby osobę nie mającą na sobie takich elementów.



Nie chodzi wyłącznie o dobrą widoczność dzieci. Osoby kierujące wycieczką i inne osoby nadzorujące, powinny być widoczne w jeszcze większym stopniu. Zarówno wówczas, gdy prowadzą grupę dzieci i młodzieży po drodze lub przeprowadzają je przez jezdnię, czy też ochraniają wysiadanie lub wsiadanie do autobusu.




Dobrze jest, gdy osoby nadzorujące są ubrane w specjalne kamizelki odblaskowe z napisem informującym o ich funkcji w grupie, np.: „kierownik”, „wychowawca”, „instruktor” czy „opiekun”.




Używanie elementów odblaskowych wskazane jest niezależnie od rodzaju wycieczki. Dzięki ich stosowaniu opiekunowi grupy łatwiej jest dostrzec np. zagubionego uczestnika wycieczki, ale także zagubionemu dziecku łatwiej będzie odnaleźć swoją grupę.




Przypomnijmy przepisy prawa, które regulują tę kwestię:
Artykuł 41 ustawy „Prawo o ruchu drogowym” brzmi następująco:
Osoba wykonująca roboty lub inne czynności na drodze jest obowiązana używać w sposób widoczny dla innych uczestników ruchu elementów odblaskowych odpowiadającym właściwym warunkom technicznym.” Te „inne czynności” to także zabezpieczanie poruszających się po drodze grup dzieci i młodzieży.
Dalej, w artykule 6.1.6 czytamy:
Osoba nadzorująca bezpieczne przejście dzieci przez jezdnię w wyznaczonym miejscu powinna być łatwo rozpoznawalna i widoczna z dostatecznej odległości, zarówno w dzień jak i w nocy
Osoby te wyposażone są także w inne elementy, jak np. specjalna tarcza „STOP”. Służy ona do dawania sygnału do zatrzymania się przez kierujących pojazdami. Jest uzupełnieniem kamizelek odblaskowych z odpowiednim napisem.




Również kierowcy autobusów szkolnych, w trakcie wsiadania lub wysiadania dzieci mogą dawać innym uczestnikom ruchu sygnał do zatrzymania się za pomocą rozwijanej lub podświetlanej planszy „STOP” (znak barwy czerwonej z napisem i obwódką barwy żółtej).




Skąd wziąć elementy odblaskowe? Prowadzone w szkołach akcje, polegające na rozdawaniu znaczków odblaskowych, są tylko w części skuteczne. Dzieci z czasem gubią lub psują otrzymane znaczki i gdy przychodzi do organizacji wycieczki, trudno jest skompletować odpowiedni zestaw.
Dobrym pomysłem jest przechowywanie w szkole kompletu specjalnych kamizelek lub innych elementów odblaskowych i pobieranie ich przez wychowawcę klasy lub wyznaczonego organizatora na czas trwania wycieczki.
Kamizelki lub inne elementy odblaskowe mogą oczywiście zostać przez szkołę zakupione.
Można jednak, w celach wychowawczo-szkoleniowych, zaproponować dzieciom samodzielne uszycie takich strojów w ramach zajęć praktyczno-technicznych lub wychowania komunikacyjnego.




Na tej samej zasadzie dzieci mogą również wykonać tarczę lub planszę do zatrzymywania pojazdów (znak „STOP”).





Przypomnienie drugie: Autobus.



Autobus szkolny („Gimbus”) powinien być barwy pomarańczowej i oznaczony napisem „Autobus szkolny” – czarnym na białej tablicy.


Autobus szkolny






Powinien być także oznaczony z przodu i z tyłu tablicami barwy żółtej, oznaczającymi pojazd przewożący dzieci do lat osiemnastu (symbol koloru czarnego).


Tablica barwy żółtej













Takimi tablicami należy oznaczać również autobusy przewożące dzieci w celach turystycznych (wycieczka, kolonia). W warunkach niedostatecznej widoczności, np. po zmroku, podczas deszczu lub mgły, tablice powinny być oświetlone, chyba, że są wykonane z materiałów odblaskowych.




Przy zatrzymaniu autobusu szkolnego odsłaniana jest tablica barwy żółtej ze znakiem „STOP” (czerwona tarcza z żółtym napisem), umieszczona na stałe z tyłu autobusu. Odsłonięta tablica jest dla innych kierujących jednoznacznym nakazem do zatrzymania się. Powinno ono trwać do czasu, aż tablica zostanie zasłonięta. Powinno być włączone również żółte światło błyskowe widoczne z przodu i z tyłu autobusu.
W autobusach szkolnych lub przeznaczonych do przewozu dzieci podczas wsiadania lub wysiadania dzieci, powinny być także włączone światła awaryjne. Widok autobusu z włączonymi światłami awaryjnymi nakłada na kierujących innymi pojazdami obowiązek zachowania szczególnej ostrożności lub, w razie potrzeby, zatrzymania się.





Przypomnienie trzecie: Dobrze wyposażona apteczka.



Istotną sprawą jest odpowiednio wyposażona apteczka pierwszej pomocy, którą opiekun grupy wycieczkowej może pobrać np. z sekretariatu szkoły.




Przypomnijmy, co powinno znajdować się w apteczce:
Wyposażenie podstawowe apteczki

  1. plaster
  2. plaster z opatrunkiem
  3. siatka opatrunkowa (codofi x)
  4. opatrunki wyjałowione
  5. bandaże (różne rozmiary)
  6. bandaże elastyczne
  7. koc izotermiczny
  8. nożyczki bez ostrych zakończeń
  9. maska do sztucznego oddychania
  10. agrafki
  11. rękawiczki gumowe (2 pary)
  12. chustka trójkątna
  13. folia o wymiarach 30x30cm.
  14. opaska uciskowa

W wersji powiększonej można pomyśleć o uzupełnieniu zawartości apteczki o następujące elementy:
  • szyna ortopedyczna (Kramera)
  • tampon (do opatrywania głębokich ran kłutych)
  • kołnierz ortopedyczny
  • aparat do przemywania oka
  • aparat do usuwania kleszczy
  • flara ostrzegawcza dla sygnalizowania miejsca wypadku czy niebezpiecznego wydarzenia, jeśli nastąpiło w miejscu oddalonym, a należy wskazać drogę ratownikom (np. w górach)
  • elementy odblaskowe, jeżeli wskazane jest dodatkowe oznaczenie miejsca wypadku, np. na drodze lub jej poboczu.
  • maskotka działająca uspokajająco na dziecko- uczestnika lub ofiarę wypadku.



W obecnych czasach rośnie zagrożenie różnego typu wirusami. Z tego powodu przy opatrywaniu nawet zwykłego skaleczenia należy zachować odpowiednie środki ostrożności. Osoba opatrująca otwarte rany, jak również pomagająca, obowiązkowo powinna mieć na rękach rękawiczki gumowe. Powinny obowiązkowo być na wyposażeniu apteczki, nawet w większej ilości, niż wymagają tego przepisy.




Także apteczkę pierwszej pomocy można uszyć czy zrobić na zajęciach praktyczno–technicznych – choćby z odpowiednio oklejonego pudełka od herbaty.
Wybór metody zależy tu wyłącznie od inwencji nauczycieli i pomysłowości uczniów.






Wycieczka

































Wycieczki różnią się nie tylko sposobem podróżowania, ale także środkami bezpieczeństwa podjętymi dla ochrony ich uczestników.



Wycieczka piesza (do parku, lasu)



Na zbiórce poprzedzającej wycieczkę dzieci powinny otrzymać odpowiednie stroje (kamizelki odblaskowe) oraz inne elementy odblaskowe, Opiekunowie zakładają kamizelki z napisami „kierownik”, „opiekun grupy” i inne, oraz sprawdzają, czy mają resztę potrzebnego ekwipunku: apteczkę i dwie tarcze lub rozwijane plansze ze znakiem „STOP”




Dzieci powinny zostać uformowane w kolumnę.




W myśl przepisów kolumna pieszych składająca się z dzieci w wieku do dziesięciu lat powinna poruszać się dwójkami i tylko po;

  • chodniku,
  • drodze dla pieszych,
  • wydzielonym poboczu.




Jeżeli na trasie wycieczki nie ma ani drogi dla pieszych, ani pobocza, obowiązuje poruszanie się kolumną pojedynczą, tuż przy lewej krawędzi jezdni. Kolumna taka może poruszać się wyłącznie pod nadzorem osoby pełnoletniej.
Dzieci i młodzież powyżej dziesiątego roku życia mogą poruszać się w kolumnie czwórkowej, pod warunkiem, że nie zajmują więcej niż połowy jezdni.




Długość kolumny pieszej nie może przekraczać pięćdziesięciu metrów, a odległość między kolumnami nie może być mniejsza niż sto metrów. Oznacza to,że jeżeli wycieczka liczy tyle dzieci, że ustawione w odpowiednią kolumnę zajmą na drodze odcinek dłuższy, niż pięćdziesiąt metrów, to należy ustawić dzieci w dwie kolumny, podczas marszu zapewniając między nimi dystans minimum stu metrów. Każdej tych kolumn należy zapewnić odpowiednią ilość opiekunów






Jeżeli kolumna porusza się po drodze w warunkach zmniejszonej przejrzystości powietrza, pierwsza osoba idąca po lewej stronie kolumny musi nieść latarkę ze światłem białym skierowanym do przodu natomiast, ostatnia – latarkę ze światłem czerwonym skierowanym do tyłu.




Jeżeli długość kolumny przekracza dwadzieścia metrów, w latarki ze światłem białym skierowanym do przodu powinny być dodatkowo wyposażone osoby idące po lewej stronie kolumny co dziesięć metrów.




Światło latarek powinno być widoczne z odległości minimum stu pięćdziesięciu metrów.
Kolumny piesze nie mogą poruszać się po jezdni w czasie mgły, a jeżeli formowane są z pieszych w wieku do dziesięciu lat – to także w warunkach niedostatecznej widoczności (np. po zmroku).
Wskazane jest, aby osoby poruszające się w pierwszym i ostatnim rzędzie kolumny, oraz po lewej jej stronie ubrane były w kamizelki odblaskowe lub używały innych elementów odblaskowych. Będą wtedy lepiej widoczne.




Przy przechodzeniu przez jezdnię osoby nadzorujące grupę muszą zapewnić podopiecznym bezpieczeństwo. Wchodzą na jezdnię jako pierwsze, wystawiając tarczę lub rozwijaną planszę ze znakiem „ STOP” i schodzą z jezdni jako ostatni. Zanim osoba ta wejdzie na jezdnię powinna sprawdzić z obu stron, czy nie zbliża się pojazd, wystawić znak „STOP” i wejść na środek drogi.




Istotne jest ustawienie – pozycja osoby zabezpieczającej przejście dzieci przez jezdnie. Opiekun powinien stanąć na środku drogi (jeżeli jest to droga jednojezdniowa) prostopadle do osi jezdni, twarzą skierowaną do przejścia, aby obserwować zachowanie się podopiecznych.




Nie można przeprowadzać grupy przez jezdnię w każdym dowolnym miejscu. Do przechodzenia przez jezdnię służą specjalnie wyznaczone przejścia na jezdni („pasy”) z sygnalizacją świetlną i bez sygnalizacji świetlnej oraz przejścia podziemne lub nadziemne. Na tych przejściach pieszy ma pierwszeństwo przed pojazdem.
Przejście przez jezdnię poza wyznaczonym przejściem dla pieszych dozwolone jest jedynie w odległości nie mniejszej niż sto metrów od takiego przejścia.
Można także przechodzić przez jezdnię na skrzyżowaniu bez wyznaczonych przejść dla pieszych, nawet jeśli jest ono położone w odległości mniejszej, niż sto metrów od najbliższego, wyznaczonego przejścia.




Jeżeli przechodzimy przez jezdnię na takim skrzyżowaniu, to pojazdy skręcające w jezdnię, którą przechodzimy, muszą ustąpić nam pierwszeństwa.
Na drogach poza terenem zabudowanym, gdzie nie ma wyznaczonych przejść, należy przeprowadzać grupy w miejscu starannie wybranym.
Tam, gdzie nie spowodujemy zagrożenia bezpieczeństwa ruchu lub utrudnienia ruchu pojazdów. Nie przechodzimy, a tym bardziej nie przeprowadzamy grupy w pobliżu zakrętów, na wzniesieniu lub na spadku drogi - gdzie jesteśmy słabo widoczni lub wręcz niezauważalni dla nadjeżdżających pojazdów.
Jeżeli zamierzamy przeprowadzić grupę poza wytyczonym przejściem dla pieszych, zawsze ustępujemy pierwszeństwa pojazdom i na drugą stronę przechodzimy drogą najkrótszą, prostopadle do osi jezdni.


Pamiętajmy o ogólnych zasadach obowiązujących pieszych podczas przechodzenia przez jezdnię:

  • nie wchodźmy bezpośrednio przed nadjeżdżający pojazd, nawet na wyznaczonym przejściu;
  • nie wchodźmy na jezdnię spoza innego pojazdu lub przeszkody ograniczającej naszą widoczność dla innych pojazdów;
  • nie przechodźmy w miejscu gdzie nie możemy ocenić bezpieczeństwa;
  • nie zwalniajmy kroku i nie pozwalajmy dzieciom zatrzymywać się przy przechodzeniu;
  • nie dopuszczajmy do przebiegania jezdni przez dzieci.
















Przez torowiska, drogi dwujezdniowe, drogi połączone z torowiskiem i drogi, w których umieszczone jest torowisko przechodzić wolno tylko w miejscach do tego wyznaczonych. Nie wolno chodzić po torowisku lub przechodzić przez nie, gdy opuszczone są lub rozpoczęto opuszczanie zapór zamykających ruch pieszych i pojazdów na przejazdach kolejowych. Może zdarzyć się, że grupa wycieczkowa będzie przekraczać drogę dwujezdniową. Wtedy, jeżeli przemawia za tym długość kolumny, właściwym jest wystawienie tarczy ze znakiem „STOP” na obu jezdniach.




Pamiętajmy, że w takiej sytuacji przejście na każdej jezdni uważa się za odrębne, a więc właściwie przeprowadzamy grupę przez dwie jezdnie– obojętnie, czy robimy to na wytyczonym przejściu, czy poza nim. Również przejście przez drogę jednojezdniową w której ruch pojazdów jest rozdzielony wysepką lub za pomocą innych urządzeń na jezdni traktujemy jako dwa osobne przejścia




Dotyczy to również przejść na jezdniach rozdzielonych przez tory tramwajowe (patrz zdjęcie powyżej). Przechodzenie dzieci na takim przejściu powinno być zabezpieczone przez dwóch opiekunów (na każdej jezdni osobno).



Wycieczka środkami komunikacji publicznej



Do tego typu wycieczek stosują się wszystkie uwagi dotyczące wycieczek pieszych, choćby ze względu na konieczność dojścia do przystanku i z przystanku do punktu docelowego.
Gdy uczestnicy wycieczki oczekują na przystanku na przyjazd autobusu lub tramwaju opiekunowie muszą uważnie obserwować zacho¬wania swoich podopiecznych. Dzieci powinny stać w grupie i nie zbliżać się zbytnio do jezdni czy torowiska.




Jeżeli na jezdni wytyczona jest wysepka przystankowa i łączy ją z chodnikiem przejście dla pieszych, przechodzenie dozwolone jest tyko po tym przejściu. Ze względu na zazwyczaj ograniczone rozmiary wysepki, należy zwracać baczną uwagę na stojące na wysepce dzieci. Gdy autobus lub tramwaj zatrzyma się na przystanku, jedna z osób opiekujących się grupą powinna poprosić kierowcę o zaczekanie z odjazdem do momentu, gdy wszyscy uczestnicy wycieczki bezpiecznie wsiądą do pojazdu.




Opiekunowie powinni wsiadać do środka komunikacji publicznej jako ostatni i w czasie podróży zajmować miejsca przy wyjściach, kontrolując, czy dzieci nie wysiadają na nieodpowiednim przystanku.




Po dojechaniu do celu, jeden z opiekunów powinien ponownie zwrócić się z prośbą do kierowcy, by zaczekał z odjazdem. Pozostali opiekunowie czuwają nad wysiadaniem dzieci z pojazdu.




Gdy wszyscy wysiądą opiekun grupy daje kierowcy sygnał informujący, że wszyscy uczestnicy wycieczki bezpiecznie wysiedli. Po opuszczeniu autobusu dzieci ustawiane są jak poprzednio – w kolumnę.




Kierownik wycieczki i pozostali opiekunowie kontrolują zachowanie jej uczestników przez cały czas trwania wycieczki.





Wycieczka autokarowa (turystyczna)



Na zbiórce przed wyjazdem, każde dziecko i każdy opiekun powinni otrzymać kamizelkę lub inne elementy odblaskowe, co ułatwi opiekunowi obserwację grupy, a dzieciom pozwoli odnaleźć się w razie ewentualnego zagubienia się.



Kierownik wycieczki powinien pobrać ze szkolnego depozytu apteczkę i tarcze lub rozwijaną planszę „STOP”.
Po podjechaniu autokaru kierownik wycieczki powinien sprawdzić, czy jest on odpowiednio wyposażony. Autokar powinien być prawidłowo oznaczony. Powinny też znajdować się w nim dwie apteczki i dwie sprawne gaśnice.




W razie wątpliwości co do sprawności lub stanu technicznego autokaru należy skontaktować się z policją (np. pod numerem 112 lub 997-pogotowie policji) lub z Inspekcją Transportu Drogowego, prosząc o sprawdzenie autokaru i kierowcy




Podczas oczekiwania na autobus oraz wsiadania i wysiadania dzieci z autobusu, opiekunów obowiązują takie same zasady zwiększonej uwagi i dbałości o bezpieczeństwo uczestników wycieczki, jak w wypadku poruszania się środkami komunikacji publicznej


;


Opiekunowie powinni wsiadać jako ostatni i sprawdzić, czy wszystkie dzieci są w autobusie.

Gdy dzieci wsiadają do lub wysiadają z autokaru, jego kierowca powinien włączyć światła awaryjne.




Jeżeli autokar jest wyposażony w pasy bezpieczeństwa dla pasażerów, należy dopilnować, aby wszyscy je zapięli.


;


Nie wolno przewozić autokarem większej ilości pasażerów, niż jest w nim miejsc siedzących. Nawet jeżeli uczestnikami wycieczki są małe dzieci, każde z nich powinno zajmować osobne miejsce.




W czasie jazdy opiekunowie grupy powinni zajmować miejsca siedzące najbliżej wejść – wyjść.




Na postoju opiekunowie powinni otwierać drzwi i wysiadać jako pierwsi...




... i kontrolować wysiadanie grupy z autobusu.




Postój autobusu powinien odbywać się, jeżeli jest możliwe, na wyznaczonym parkingu przydrożnym, wyposażonym w toaletę (żeby wyeliminować przebieganie dzieci przez drogę). Należy zwrócić także szczególną uwagę, czy do miejsca postojowego nie zbliżają się lub nie odjeżdżają z niego inne pojazdy, które mogłyby zagrozić bezpieczeństwu grupy.
Po opuszczeniu autobusu trzeba także zadbać o uformowanie grupy w odpowiedni szyk.




Planując dłuższą podróż należy pamiętać o tym, że kierowcę autokaru bezwzględnie obowiązuje czterdziestopięciominutowy postój co każde cztery i pół godziny czasu jazdy. Maksymalny czas prowadzenia pojazdu w ciągu doby wynosi dziewięć godzin, z możliwością wydłużenia do dziesięciu godzin. Kierowca powinien mieć nieprzerwany czas odpoczynku w ilości jedenastu godzin na dobę. Ze względu na bezpieczeństwo dzieci proponujemy przypomnieć mu o zbliżającym się czasie przerwy. Dobrze jest przed rozpoczęciem podróży ustalić z kierowcą trasę i miejsca postoju.









































Wycieczka rowerowa (rajd)



Podczas zbiórki przed wyruszeniem na wycieczkę opiekunowie grupy powinni sprawdzić stan techniczny wszystkich rowerów uczestniczących w wyprawie, czyli w pierwszej kolejności obowiązkowe elementy wyposażenia roweru:

1. Światła białego świecącego z przodu roweru

Światło przednie



2. Światła czerwonego świecącego z tyłu roweru (dopuszczalne jest migające)
Światło tylne



3. Sprawnego hamulca
Hamulec



4. Światła czerwonego odblaskowego z tyłu roweru (inny kształt niż trójkąt)
Odblask



5. Dzwonka lub innego sygnału dźwiękowego

Dzwonek




Należy także sprawdzić takie elementy, jak stan opon, prawidłowe zamocowanie bagażu, narzędzia do regulacji i napraw rowerów, wyposażenie rowerów i rowerzystów w elementy odblaskowe.
Kaski ochronne nie są obowiązkowe, ale ich używanie poprawia bezpieczeństwo, zapobiega urazom głowy przy upadku lub uderzeniu.
Wskazane jest, aby chociaż jedna osoba (np. opiekun z tyłu) posiadała apteczkę.


Apteczka



Cyklista



Przed wyruszeniem należy dokładnie omówić trasę wycieczki oraz czas i miejsca postoju. Następnie należy ustalić sposób zorganizowania grupy w kolumnie lub kolumnach, miejsca zajmowane w niej przez uczestników wycieczki i wyznaczyć osoby wyposażone w dodatkowe oznaczenia.

Omawianie Trasy



Przed wyruszeniem w drogę przypominamy przepisy ruchu drogowego dotyczące poruszania się kolumny rowerowej po drodze.
Kolumna rowerowa nie może składać się z więcej, niż z piętnastu rowerów. Odległość między poszczególnymi kolumnami nie może być mniejsza niż dwieście metrów.


Kolumna



Jazda w kolumnie rowerowej nie zwalnia jej uczestników z obowiązku stosowania się do przepisów ruchu drogowego.
Zalecane jest stosowanie kamizelek bądź elementów odblaskowych. Rowerzyści używający kamizelek odblaskowych są z daleka lepiej widoczni, a zatem bezpieczniejsi.

Na początku kolumny jedzie kierownik wycieczki, drugi opiekun natomiast (o ile jest wyznaczony) zajmuje miejsce na końcu kolumny.


Kolumna



Rowerem należy poruszać się po drodze dla rowerów lub drodze dla rowerów i pieszych (wtedy ustępujemy miejsca pieszym). W przypadku braku drogi dla rowerów lub dla rowerów i pieszych wolno korzystać z pobocza drogi, a jeżeli droga nie jest w nie wyposażona, ruch rowerów powinien odbywać się przy prawej krawędzi, wyłącznie w rzędzie jeden za drugim.


Przypomnijmy kilka zasad poruszania się kolumny rowerowej w ruchu drogowym:

  • Na drodze rowerzyści nie mogą;
    • jechać jeden obok drugiego
    • jechać bez trzymania co najmniej jednej ręki na kierownicy i nóg na pedałach
    • czepianie się pojazdów
  • Przejeżdżanie jezdni powinno mieć miejsce na specjalnie wytyczonych przejazdach dla rowerów .


Kolumna



Jeżeli takich miejsc nie ma, należy przejeżdżać przez jezdnię zgodnie z zasadami ruchu drogowego, w miejscach zapewniających bezpieczeństwo grupie i z zachowaniem zasad szczególnej ostrożności.

  • Na wytyczonych przejazdach zabronione jest:
    • wjeżdżanie bezpośrednio przed jadący pojazd,
    • zwalnianie lub zatrzymywanie bez istotnej przyczyny.
  • Zarówno w miejscach wyznaczonych, jak i w miejscach nieoznaczonych, podczas przejeżdżania przez jezdnię nie wolno łamać szyku kolumny, ani też zatrzymywać się na jezdni. (zdjęcie sytuacji)
  • Po chodniku wolno jechać rowerem wzdłuż drogi, na której:
    • dozwolona prędkość wynosi powyżej 60 km/h,
    • brak jest drogi wydzielonej dla rowerów,
    • szerokość chodnika wynosi co najmniej 2m. (Rowerem po chodniku wolno poruszać się także w sytuacji, gdy sprawujemy opiekę nad dzieckiem do dziesiątego roku życia jadącym rowerem).
  • Jechać rowerem po chodniku należy powoli, z zachowaniem szczególnej ostrożności. Trzeba też pamiętać o ustępowaniu miejsca pieszym.
  • Gdy przy drodze nie ma chodnika ani pobocza, a opiekujemy się jadącym rowerem dzieckiem do lat dziesięciu, możemy jechać rowerem lewą stroną drogi. Wynika to z przepisu, mówiącego że jadące rowerem dziecko do lat dziesięciu traktowane jest jako osoba piesza.
  • Postoje podczas wycieczek rowerowych powinny odbywać się w bezpiecznym miejscu poza drogą.
  • Po zakończeniu wycieczki wskazane jest przekazanie dzieci rodzicom




Wycieczka pociągiem




Zasady bezpiecznego zachowania podczas wycieczki pociągiem w dużej mierze pokrywają się z obowiązującym – i podczas wycieczki środkami komunikacji publicznej.
Podczas oczekiwania na przyjazd pociągu, dzieci powinny stać w grupie.


Oczekiwanie na Pociąg



Specyfika dworców kolejowych, m.in. usytuowanie peronów i przedziałów w wagonach kolejowych czy też bliskość toalet w stosunku do wyjść z wagonów, powoduje, że należy zachować wzmożoną czujność.
Nie dopuszczamy do tego, aby przed przyjazdem pociągu, jak i podczas wjeżdżania składu na stację ktokolwiek z uczestników wycieczki zbliżał się do torów, przekraczając linię bezpieczeństwa.





W czasie podróży pociągiem z przedziałami wieloosobowymi (przejściowymi) opiekunowie grupy powinni zająć miejsca najbliżej wyjść. Jeżeli wagony są z przedziałami kilkuosobowymi, opiekunowie powinni zająć przedziały skrajne po obu stronach i obserwować, czy któryś z podopiecznych nie przechodzi w kierunku wyjścia.
Każde wyjście dziecka do toalety powinno być zgłoszone opiekunowi albo odbywać się pod jego opieką. I w tym przypadku ubiór dzieci ma istotne znaczenie; zdecydowanie łatwiej zauważyć dziecko w stroju z elementami odblaskowymi.




NIEPRZEWIDZIANE OKOLICZNOŚCI




Organizator wycieczki powinien dołożyć wszelkich starań, żeby nie doszło do nieprzewidzianych okoliczności, zagrażających życiu lub zdrowiu grupy wycieczkowej.
Gdyby jednak doszło do zdarzenia losowego np. któryś z uczestników wycieczki zasłabł, zemdlał, doznał obrażeń cielesnych (złamał nogę, oparzył się, skaleczył, doznał kontuzji) lub wydarzył się wypadek, opiekunowie nie mogą dopuścić do paniki wśród podopiecznych. Jeżeli jest kilka osób dorosłych, należy podzielić się na udzielających pomocy i pilnujących pozostałe dzieci. A jeśli dorosłych jest za mało, opiekę nad dziećmi powierzamy jednemu z uczestników, w naszej ocenie najroz-sądniejszemu,cały czas starając się kontrolować ich zachowanie. Po sprawdzeniu (jeśli jest to możliwe) wielkości obrażeń wzywamy służby ratownicze, telefonicznie lub prosimy o pomoc przypadkowych świadków. Jeżeli stan poszkodowanych jest stabilny, do ich pilnowania możemy przydzielić innego uczestnika wycieczki, uspokajając w tym czasie pozostałych podopiecznych.
Nie oddalamy się od miejsca wydarzenia, aż do chwili przybycia służb ratowniczych.
Proszę pamiętać o konieczności powiadomienia o zdarzeniu Dyrekcji szkoły i prawnych opiekunów ewentualnych ofiar.



Dziękujemy za pomoc przy realizacji zdjęć:

Dyrekcji Zespołu Szkół nr76 w Rembertowie
Komendzie Hufca ZHP Praga Południe
Klubowi rowerowemu „Trybik”
Mazowieckiej Inspekcji Transportu Drogowego
Wojewódzkiemu Ośrodkowi Ruchu Drogowego w Warszawie




Dodaj komentarz
Kod weryfikujcy
Przepisz kod z obrazka:
Twoje imię(*):
Komentarz(*):
 


Wasze komentarze

  • Dnia 27-09-2010 22:22 - napisał(a) *********************

    Na wycieczka powinny być większe apteczki specjalne apteczki szkolne.