Nauczyciele » Porady metodyczne » Metodyk radzi
Powiększ tekst:
Powiększ tekstPomniejsz tekst

Kultura bezpieczeństwa.

12-08-2008, kategoria Metodyk-Radzi

    W ostatniej dekadzie coraz częściej spotykamy się z pojęciem kultura bezpieczeństwa. Po raz pierwszy użyto go w raporcie Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej o niebezpiecznej eksploatacji elektrowni atomowej w Czarnobylu.
    W literaturze fachowej termin kultura bezpieczeństwa zwykle pojawia się w kontekście eksploatacji obiektów technicznych w ramach przedsiębiorstwa lub innej organizacji.
    Wypadkowość jest miernikiem kultury bezpieczeństwa, która została zdefiniowana jako „całokształt dorobku ludzkości w zakresie bezpieczeństwa (ochrony życia i zdrowia), utrwalany i wzbogacany w ciągu jej dziejów, przekazywany z pokolenia na pokolenie. Jest to stopień osiągniętej sprawności w zakresie ochrony życia i zdrowia ludzkiego.
    O poziomie kultury bezpieczeństwa decyduje stosunek członków danej społeczności do ryzyka zagrożeń i bezpieczeństwa oraz wartości, które w tym zakresie uważane są za istotne. Wyróżnia się trzy podstawowe aspekty kultury bezpieczeństwa. Są to:

  • normy i zasady w zakresie radzenia sobie z ryzykiem – przyjęte w danej grupie zasady określają, kiedy ryzyko jest znaczące i wymaga odpowiedniej reakcji, a kiedy można je pominąć czy zlekceważyć
  • postawy wobec bezpieczeństwa, które odnoszą się do indywidualnych i grupowych przekonań związanych z ważnością bezpieczeństwa
  • refleksyjność związana z bezpieczeństwem, która polega na uczeniu się, czyli wyciąganiu wniosków z rezultatów podejmowanych działań oraz odpowiedniego reagowania na nowe i nieznane zagrożenia.” (Źródło: I. Woźniak „Kultura bezpieczeństwa w eksploatacji urządzeń technicznych” w: Edukacja ustawiczna dorosłych 3/2005).

    Budowanie kultury bezpieczeństwa w ruchu drogowym powinno odbywać się w szkole oraz w systemie pozaszkolnym w formie: kursów, szkoleń, seminariów, konferencji, warsztatów, studiów podyplomowych, nauczania na odległość. W szkole powinno być traktowane jako obowiązkowy element składowy zajęć we wszystkich rodzajach szkół, realizowanych w celu przekazywania wiedzy oraz kształtowania i utrzymania umiejętności i postaw niezbędnych do odpowiedzialnego udziału w ruchu drogowym, a więc do rozważanej współodpowiedzialności. Powinno w równym stopniu obejmować wychowanie do bezpieczeństwa w ruchu drogowym, wychowanie obywatelskie, jak i wychowanie w odniesieniu do środowiska naturalnego i zdrowia. Uczniowie powinni zdobyć wszystkie kwalifikacje niezbędne do świadomego, bezpiecznego zachowania się w ruchu drogowym. Są to: rozpoznanie, ocena i opanowanie różnych sytuacji w ruchu drogowym, unikanie lub usuwanie niebezpieczeństwa oraz odpowiednie zachowanie w razie uczestniczenia w wypadkach drogowych. Uczniowie powinni nauczyć się zmiany zachowania, rezygnacji z pierwszeństwa oraz przewidywania działań innych osób. Powinni poznać różne czynniki związane z obciążeniem i niszczeniem środowiska naturalnego powodowane ruchem drogowym oraz krytycznie oceniać swoje zachowania i zachowania innych uczestników ruchu drogowego, a także kształtować alternatywne zachowania. Powinni tez rozumieć konieczność minimalizacji hałasu i stresu powodowanych ruchem drogowym poprzez wybór właściwego środka komunikacji.
    Jakość kultury bezpieczeństwa w ruchu drogowym zależy od jakości kadry pedagogicznej zatrudnionej zarówno w placówkach oświaty szkolnej, jak i pozaszkolnej.

Maria Dąbrowska-Loranc, Ida Leśnikowska-Matusiak, „Kultura bezpieczeństwa w ruchu drogowym”, Kwartalnik BRD, 1/2006 str. 10-13.



Dodaj komentarz
Kod weryfikujcy
Przepisz kod z obrazka:
Twoje imię(*):
Komentarz(*):
 


Wasze komentarze